صدا كن مرا.
صداي تو خوب است.
صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است
كه در انتهاي صميميت حزن مي‌رويد.

در ابعاد اين عصر خاموش
من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم.
بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است.
و تنهايي من شبيخون حجم تو را پيش‌بيني نمي‌كرد.
و خاصيت عشق اين است.

كسي نيست،
بيا زندگي را بدزديم، آن وقت
ميان دو ديدار قسمت كنيم.
بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم.
بيا زودتر چيزها را ببينيم.
ببين، عقربك‌هاي فواره در صفحه ساعت حوض
زمان را به گردي بدل مي‌كنند.
بيا آب شو مثل يك واژه در سطر خاموشي‌ام.
بيا ذوب كن در كف دست من جرم نوراني عشق را.

مرا گرم كن
(و يك‌بار هم در بيابان كاشان هوا ابر شد
و باران تندي گرفت
و سردم شد، آن وقت در پشت يك سنگ،
اجاق شقايق مرا گرم كرد.)

در اين كوچه‌هايي كه تاريك هستند
من از حاصل ضرب ترديد و كبريت مي‌ترسم.
من از سطح سيماني قرن مي‌ترسم.
بيا تا نترسم من از شهرهايي كه خاك سياشان چراگاه جرثقيل است.
مرا باز كن مثل يك در به روي هبوط گلابي در اين عصر معراج پولاد.
مرا خواب كن زير يك شاخه دور از شب اصطكاك فلزات.
اگر كاشف معدن صبح آمد، صدا كن مرا.
و من، در طلوع گل ياسي از پشت انگشت‌هاي تو، بيدار خواهم شد.
و آن وقت
حكايت كن از بمب‌هايي كه من خواب بودم، و افتاد.
حكايت كن از گونه‌هايي كه من خواب بودم، و تر شد.
بگو چند مرغابي از روي دريا پريدند.
در آن گيروداري كه چرخ زره‌پوش از روي روياي كودك گذر داشت
قناري نخ زرد آواز خود را به پاي چه احساس آسايشي بست.
بگو در بنادر چه اجناس معصومي از راه وارد شد.
چه علمي به موسيقي مثبت بوي باروت پي برد.
چه ادراكي از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراويد.

و آن وقت من، مثل ايماني از تابش "استوا" گرم،
تو را در سرآغاز يك باغ خواهم نشانيد.

تو را در سرآغاز يك باغ خواهم نشانيد

Appelle-moi donc.
Ta voix est apaisante.
Ta voix est comme la sève verte de cette plante étrange
Qui pousse aux confins de l'intime souffrance.

Dans les replis spacieux de cette heure muette
Je suis plus seul encore que la trace isolée d'un chant
Qui goûte le vide sinueux des ruelles.
Viens que jet te dise combien set vaste ma solitude.
Et cette solitude qui jamais n'aurait pu prévoir la nocturne irruption de ta présence.
Et tel set le propre de l'amour.
Ιl n'y a peersonne.
Viens, ensemble nous déroberons la vie,
Puis, entre deux revoirs, nous la partagerons.
Viens, nous tâcherons de comprendre quelque chose au sens de la Pierre
Et après, nous nous en irons au plus vite à la découverte des choses.
Regarde les aiguilles du jet d'eau
Pulvériser le temps sur le cadran du bassin.
Viens te fondre comme un mot dans la ligne de mon silence.
Viens fondre dans la paume de ma main l'astre étincelant de l'amour.
(…)
Dans ces rues pleines de ténèbres
J'ai peur de l'inquiétante conjonction du doute et de la flamme.
J'ai peur des surfaces de béton qui alourdissent notre siècle.
Viens pour que je n'aie plus peur des villes
Où le sol noir sert de pâture aux grues.
En ce siècle d'assomption de l'acier,
Fais que s'ouvre pour moi l'espace où tombent les fruits,
Abrite-moi sous un branchage,
Loin de la collision ténébreuse des métaux.
Si devait arriver le découvreur des mines matinales
N'oublie point de m'en avertir.
Je m'éveillerai quand éclora l'aube des jasmins derrière les gestes de tes doigts.
Et alors
Raconte-moi l'histoire des bombes qui tombèrent pendant que je dormais.
Et des joues que mouilla la rosée pendant que je dormais,
Et combien de canards s'envolèrent au-dessus des mers.
En ces heures tumultueuses où les chenilles des blindés
Traversaient les rêves des enfants,
Dis-moi au pied de quel refuge
Le canari attacha le fil jaune de son chant.
Quelles sont ces merchandises innocentes qui atteignirent nos ports,
Et qui comprit jamais la musique positive de l'odeur de la poudre à feu,
Et quel goût sécréta l'arôme inconnu du pain
Dans le palais des prophètes?

Et animé d'une foi aussi rutilante que le feu de l'Équateur,
Je te ferai asseoir sur le seuil d'un jardin.